Column Jeroen Jansen | In de wachtkamer


foto_jeroen_jansenDaar zit je dan, in de wachtkamer van de Elzen Kliniek. Waar ze behalve de LINDA. ook draadloos internet hebben, zodat je je kunt verschuilen achter je smartphone of tablet. Om maar niet naar dat meedogenloze tv-scherm te hoeven kijken, waar om de zoveel minuten een bekend gezicht voorbijkomt: dat van mezelf.


En toch wordt mijn blik altijd weer naar het flatscreen aan de muur gezogen. Als een crimineel voor een muur vol opsporingsberichten wacht ik mijn beurt af, bevreesd voor de herkenning door anderen. Eén voor één komen ze voorbij: de modellen van Helga. Wanneer is het míjn beurt ook alweer? Na die vrouw die haar mondhoeken heeft laten doen, of komt eerst nog die oud-hockeyster die nu wel 20 jaar jonger lijkt dan vroeger?

Hoe ik dat weet? Omdat ze van elk model twee portretten laten zien: een ‘voor’ en ‘na’ foto. Ook míjn foto’s komen voorbij. Op de eerste zie ik er nogal afgetrokken uit, alsof ik nachten achtereen geen oog heb dichtgedaan. Ik kruip weg achter mijn smartphone. Met één oog gluur ik naar het scherm (wat duurt het lang!), met mijn andere tast ik de blikken af van de twee vrouwen die ook in de wachtkamer zitten. Word ik herkend? Zie ik iemand heimelijk mijn kant op gluren?

Na een paar seconden is het voorbij en verschijnt een ander in beeld. Voor even ben ik uit de gevarenzone, totdat mijn uitgebluste zelfportret opnieuw de wachtkamer vult. Tegen beter weten in dwing ik mezelf alleen de ‘nafoto’ te bekijken, maar helaas: ik ben een ramptoerist. Dan gebeurt het onvermijdelijke: ik word herkend. Mijn buurvrouw verbreekt de stilte van de wachtkamer. “Goh, u ziet er echt veel beter uit nu,” zegt ze opbeurend. “Dat is ook de bedoeling,” mompel ik. Ze lacht en ik word opeens heel erg in beslag genomen door mijn email. Ik ben nog elke dag blij als ik in de spiegel kijk en het verbluffende resultaat zie. Vreemd eigenlijk, als iets niet klopt en afwijkt van het gemiddelde dan krijg je van iedereen commentaar (jee, ben je zo moe?, slaap je niet?, gaat het wel goed met je?). En als de dissonant met een spuitje hyaluronzuur is weggetoverd, dan ben je er eigenlijk binnen één seconde aan gewend. Ik denk dat ik daarom moeite heb geconfronteerd te worden met mijn oude uiterlijk. Daar heb ik definitief afscheid van genomen.

Jeroen Jansen (1969) is freelance journalist en schrijver van o.a. sport- en managementboeken.

Wij helpen je in elke situatie grip te krijgen op de impact die je maakt!

Bel ons op 035 699 15 15 of