Column Jeroen Jansen | klaar met excuses

Mijn vrienden en kennissen zijn niet dom. Sterker nog, ik vermoed dat hun IQ ver boven het gemiddelde uitsteekt. Daarnaast zijn ze overwegend links georiënteerd. Het valt me op dat ‘dit soort mensen’ niets van doen heeft met botox, fillers en andersoortige injectables. Oud worden doen ze bij voorkeur op de Brigitte Bardot-manier, al is dat vanwege madame’s rechts extremistische sympathieën een wat ongelukkig voorbeeld.
Bij hen heb ik vaak de neiging me te verontschuldigen voor mijn spaarzame bezoekjes aan de kliniek (zelfs hier geef ik er de voorkeur aan om ‘spaarzaam’ te schrijven, alsof dit een verzachtende omstandigheid is…). Ik grijp naar excuses, zoek naar motieven. Als een misdadiger die ooit zelf slachtoffer is geweest. Ik begin over mijn moeder, die toen ik nog puber was, zei dat mijn ogen ‘het enige mooie’ waren dat ik had. Achteraf twijfel ik. Het kan ook zijn dat ze zei dat mijn ogen ‘het mooiste’ waren, wat een wezenlijk verschil is. Maar om mijn ijdelheid te verklaren vanuit een door vernedering gevoed minderwaardigheidscomplex, hou ik beter vast aan de eerste uitspraak.

Ik verwijs ook naar alle keren dat iemand zei, dat ik er zo vermoeid uitzag, terwijl ik me niet zo voelde. In werkelijkheid valt dat wel mee. En als het al gezegd werd, dan was het omdat ik de nacht ervoor flink had doorgehaald. Maar dat zeg ik niet. Ik zeg, dat ik ervan baalde om dat ene steeds maar weer te moeten horen. Dat ik er zo moe uitzag, dus. Terwijl ik dat echt niet was. En daarom ben ik wat aan die wallen gaan doen. Alsof dat het minder ‘erg’ maakt.

Maar eigenlijk is het allemaal lulkoek. Ten eerste is het niet erg dat ik ‘af en toe’, ‘heel soms’ en ‘bij hoge uitzondering’ naar de kliniek ga. En ten tweede hoort het geen moer uit te maken waarom ik het doe. Overigens weet ik best waarom. Ik zie er gewoon graag goed uit. Punt. Daarom ga ik ook naar de sportschool en daarom let ik op wat ik eet. Is daar soms iets mis mee? Nee, lieve vrienden en kennissen, daar is niets mis mee. Verder rijd ik geen 4×4, stem ik nooit rechtser dan D66, bewaar ik mijn plastic afval voor de recycling en eet ik alleen biovlees. Mag ik dan ook een keer iets doen wat volkomen afwijkt van mijn veronderstelde ideaalbeeld?

Jeroen Jansen (1969) is freelance journalist en schrijver van o.a. sport- en managementboeken.

Wij helpen je in elke situatie grip te krijgen op de impact die je maakt!

Bel ons op 035 699 15 15 of